صبح روز دوشنبه 9 نوامبر 2026، نمایندگان سازمان‌های جامعه مدنی و شماری از مهاجران مقیم کره جنوبی، مقابل ساختمان مرکزی کمیسیون ملی حقوق بشر کره (National Human Rights Commission of Korea) در سئول (Seoul) تجمع اعتراضی و نشست خبری برگزار کردند و با طرح دولت استانی کیونگ‌گی (Gyeonggi Province) برای انحلال اداره جامعه مهاجران و مهاجرت (이민사회국) مخالفت کردند.

شرکت‌کنندگان هشدار دادند که انحلال این اداره می‌تواند بر نظام حمایت از مهاجران و حفاظت از حقوق آنان تأثیر منفی بگذارد، به‌ویژه با توجه به دامنه گسترده موضوعاتی که این اداره به آن‌ها رسیدگی می‌کند و ارتباط این موضوعات با جنبه‌های گوناگون زندگی مهاجران.

معترضان پلاکاردهایی در دست داشتند که از دولت استانی می‌خواست تصمیم خود را پس بگیرد و از کاهش خدمات ارائه‌شده به مهاجران خودداری کند. آنان بر اهمیت تضمین برابری و حفاظت از حقوق مهاجران تأکید کردند. همچنین از کمیسیون ملی حقوق بشر کره (National Human Rights Commission of Korea) خواستند تأثیر احتمالی این تغییر ساختار اداری را بررسی کند و برای متوقف‌کردن طرح انحلال مداخله نماید.

این تجمع به دعوت شورای مراکز حمایت از مقیمان خارجی استان کیونگ‌گی (Gyeonggi Province) و در اعتراض به طرح تغییر ساختار اداری که دولت استانی در اکتبر گذشته اعلام کرده بود، برگزار شد.

انحلال اداره: تغییری اداری یا عقب‌نشینی از مسئولیت حفاظت از مهاجران؟

مخالفان این تصمیم معتقدند موضوع صرفاً تغییر ساختار اداری یا انتقال برخی مسئولیت‌ها از یک بخش به بخش دیگر نیست، بلکه به آینده نظامی یکپارچه مربوط می‌شود که موضوعات گوناگون مؤثر بر مهاجران، از جمله اشتغال، بهداشت و درمان، آموزش، مسکن، ایمنی و حمایت حقوقی و اجتماعی را گرد هم آورده بود.

بر اساس سخنان شرکت‌کنندگان در نشست خبری، طرح تغییر ساختار شامل انحلال اداره جامعه مهاجران و مهاجرت است و در عین حال برخی مسئولیت‌های آن کاهش می‌یابد یا به بخش چندفرهنگی و مهاجرت (Multiculturalism and Immigration Division) زیر نظر اداره برابری جنسیتی منتقل می‌شود.

این رویکرد نگرانی‌هایی درباره کاهش هماهنگی میان نهادهای مربوط، از دست رفتن تخصص و احتمال بروز خلأ مسئولیت در رسیدگی به مشکلات مهاجران برانگیخته است. این نگرانی‌ها به‌ویژه در شرایط اضطراری که نیازمند واکنش سریع و همکاری نهادهای دولتی و مراکز حمایتی محلی است، اهمیت بیشتری دارد.

در جریان تجمع، برگزارکنندگان تأکید کردند که مسائل مربوط به مهاجران محدود به ادغام فرهنگی یا حمایت از خانواده‌های چندفرهنگی نیست. این مسائل گروه‌های گوناگونی از جمله کارگران مهاجر، پناهندگان، دانشجویان بین‌المللی، جوانان دارای پیشینه مهاجرتی و سالمندان را نیز دربر می‌گیرد. هر گروه نیازهای متفاوتی دارد و به همین دلیل وجود نهادی تخصصی که بتواند این مسائل را به‌صورت هماهنگ رسیدگی کند ضروری است.

چرا اداره‌ای که تنها دو سال پیش تأسیس شده منحل شود؟

در نشست خبری، کیم یانگ‌گوک (Kim Young-guk)، رئیس شورای مراکز حمایت از مقیمان خارجی استان کیونگ‌گی (Gyeonggi Province)، درباره دلایل تصمیم دولت استانی به انحلال این اداره پرسش مطرح کرد، با آنکه این اداره در ژوئیه 2024 تأسیس شده و شمار مهاجران و مقیمان خارجی همچنان در حال افزایش است.

او از دولت خواست مبنا و داده‌هایی را که تصمیم خود را بر آن‌ها استوار کرده روشن کند و استدلال کرد که توجیهات کلی اداری برای تصمیمی با چنین ابعادی کافی نیست، به‌ویژه آنکه پیامدهای آن می‌تواند خدمات ارائه‌شده به شمار زیادی از ساکنان را تحت تأثیر قرار دهد.

کیم از دولت استانی خواست طرح انحلال را پس بگیرد و در عوض برای تدوین نظامی یکپارچه از حمایت تلاش کند که همکاری و هماهنگی مستمر میان دولت استانی، مقام‌های محلی و مراکز حمایت از مقیمان خارجی را تضمین کند.

در همین حال، کیم وون‌گیو (Kim Won-gyu)، رئیس پیشین اداره جامعه مهاجران و مهاجرت کیونگ‌گی (Gyeonggi)، درباره نیازهای مهاجران سخن گفت و یادآور شد که این نیازها فراتر از امور خانوادگی یا فرهنگی است. به گفته او، ثبات بلندمدت مهاجران به مجموعه‌ای از سیاست‌های به‌هم‌پیوسته در زمینه اشتغال، مسکن، بهداشت و درمان، آموزش و مراقبت از کودکان و سالمندان وابسته است.

او از گرایش به تقلیل مسائل مهاجران به ادغام فرهنگی انتقاد کرد و توضیح داد که برخورد با مهاجران به‌مثابه یک گروه واحد، تفاوت‌های شرایط و نیازهای آنان را نادیده می‌گیرد. او افزود که ادغام واقعی نباید به این معنا باشد که انتظار داشته باشیم تنها مهاجران خود را با جامعه میزبان وفق دهند، بلکه باید بر مبارزه با تبعیض، تضمین حقوق و امکان مشارکت در جامعه استوار باشد.

او بر اهمیت حفظ اداره‌ای مستقل و تخصصی با بودجه، نیروی انسانی و اختیارات لازم برای انجام مسئولیت‌هایش تأکید کرد.

مهاجران بخشی از جامعه‌اند، نه صرفاً کارگران موقت

ماکین مهتا (Makin Mehta)، نماینده مرکز مهاجران سوون (Suwon Migrant Center)، در سخنانش در نشست خبری تأکید کرد که مهاجران صرفاً کارگرانی نیستند که برای مدتی موقت به کره جنوبی می‌آیند. آنان افرادی هستند که در جامعه زندگی می‌کنند و در تار و پود اجتماعی آن سهم دارند و مستحق حفاظت و برخورداری از حقوق خود هستند.

مهتا با تکیه بر دهه‌ها تجربه کار با مهاجران در کره جنوبی، به چند حادثه اشاره کرد که خطرات پیش روی کارگران مهاجر و مقیمان خارجی را آشکار کرده است. از جمله این حوادث، مرگ یک کارگر مهاجر در بوچئون (Bucheon) و آتش‌سوزی کارخانه آریسل (Aricell) در هواسونگ (Hwaseong) بود که جان 18 کارگر مهاجر را گرفت.

او توضیح داد که این حوادث لزوماً به این معنا نیست که نبود این اداره علت مستقیم وقوع آن‌ها بوده است. با این حال، این حوادث نیاز به نظامی دولتی یکپارچه را نشان می‌دهد که از کارگران و مقیمان خارجی حفاظت کند و توان نهادها را در مقابله با خطرات و تخلفات تقویت نماید.

او همچنین یادآور شد که بر اساس ارقامی که سخنرانان در نشست خبری ارائه کردند، شمار مهاجران در استان کیونگ‌گی (Gyeonggi Province) حدود 860,000 نفر است. او استدلال کرد که این رقم، وجود سیاست‌های اداری روشن را که پاسخگوی نیازهای آنان باشد و از حقوقشان حفاظت کند، ضروری می‌سازد.

دادخواست تسلیم‌شده به کمیسیون ملی حقوق بشر کره

برگزارکنندگان همراه با تجمع اعتراضی و نشست خبری اعلام کردند که دادخواستی به کمیسیون ملی حقوق بشر کره (National Human Rights Commission of Korea) تسلیم کرده‌اند که در آن خواستار بررسی تأثیر احتمالی انحلال اداره بر حقوق مهاجران شده‌اند و توصیه کرده‌اند دولت استانی کیونگ‌گی (Gyeonggi Province) در تصمیم خود تجدیدنظر کند.

در این دادخواست آمده است که مهاجران مقیم استان از حقوق بنیادین برخوردارند و مسئولیت مقام‌های محلی نباید به شهروندان کره‌ای محدود شود، بلکه باید همه کسانی را که در حوزه اداری آنان زندگی می‌کنند دربر گیرد.

در آن همچنین اشاره شده است که موانع زبانی و آشنایی محدود برخی مهاجران با قوانین، نهادها و رویه‌های اداری کره جنوبی ممکن است دسترسی آنان به خدمات و حمایت را دشوارتر کند. این امر نیاز به خدمات اداری تخصصی و هماهنگ، از جمله ارائه اطلاعات، ترجمه شفاهی و کمک حقوقی و اجتماعی را برجسته می‌کند.

این دادخواست به اصول و مواد قانون اساسی و نیز چند معاهده بین‌المللی حقوق بشر، از جمله میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی، میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و کنوانسیون حقوق کودک استناد می‌کند تا بر ضرورت حفاظت از حقوق بنیادین و تضمین دسترسی بدون تبعیض به خدمات تأکید کند.

دادخواست‌کنندگان از کمیسیون ملی حقوق بشر کره (National Human Rights Commission of Korea) خواستند بررسی کند که این تغییر ساختار چگونه می‌تواند بر سطح واقعی حفاظت از مهاجران اثر بگذارد و توصیه کند که اداره‌ای مستقل و تخصصی حفظ شود و بودجه، نیروی انسانی و تخصص لازم برای ادامه فعالیت آن تضمین گردد.

آنان همچنین بر اهمیت حفظ همکاری با 31 شهرداری استان، مراکز حمایت از مقیمان خارجی و نهادهای فعال در حمایت از ادغام و نیز مشارکت‌دادن مهاجران و سازمان‌های فعال در کنار آنان در تصمیم‌های اداری که مستقیماً بر زندگی و حقوقشان اثر می‌گذارد، تأکید کردند.

پناهندگان نیز نگران از دست رفتن توجه به مسائل خود هستند

نگرانی‌هایی که در نشست خبری مطرح شد محدود به خدمات ارائه‌شده به مهاجران به‌طور کلی نبود، بلکه سیاست‌های مربوط به پناهندگان را نیز دربر می‌گرفت.

یکی از شرکت‌کنندگان، که پناهنده به‌رسمیت‌شناخته‌شده (Recognized Refugee) است، در مصاحبه‌ای با «Refugee News» نگرانی خود را از انحلال این اداره ابراز کرد. او یادآور شد که پیش از تأسیس این اداره، بسیاری از پناهندگان در سیاست‌گذاری محلی توجه چندانی دریافت نکرده بودند.

او افزود که این اداره شروع به رسیدگی به شرایط آنان کرده بود. یک نمونه برجسته، نخستین پیمایش درباره پناهندگان در سطح استانی بود که نتایج آن نیاز به سیاست‌ها و برنامه‌های حمایت معیشتی را نشان داد.

او تأکید کرد که حفظ اداره جامعه مهاجران و مهاجرت صرفاً به معنای حفظ یک نهاد اداری نیست، بلکه به معنای تضمین وجود نهادی تخصصی است که بتواند پاسخ‌ها به مسائل مربوط به اشتغال، بهداشت و درمان، آموزش، مسکن، ایمنی و حفاظت حقوقی را هماهنگ کند، تا آسیب‌پذیرترین گروه‌ها بدون حمایت نهادی روشن رها نشوند.