در پانزدهم مارس، گردهمایی‌ای به مناسبت روز بین‌المللی مبارزه با تبعیض نژادی (۲۱ مارس) در مقابل برج ناقوس بوسینگاک در منطقه جونگنو، سئول برگزار شد.
این گردهمایی که با همکاری مشترک ائتلافی از سازمان‌های حقوق مهاجران از سراسر کشور برگزار شد، با شعار «دنیایی نو، عاری از تبعیض و نفرت! آزادی و برابری برای مهاجران!» برپا گردید. کارگران مهاجر، جوانان با پیشینه مهاجرتی، جوانان و دانشجویان بین‌المللی همگی پشت تریبون رفتند و سخن گفتند. ماجون، فعال پناهنده، نیز در این رویداد حضور داشت و صدای خود را علیه تبعیض نژادی و نفرت‌پراکنی در جامعه بلند کرد.
متن کامل سخنرانی ماجون، فعال پناهنده در Migration to Asia Peace (MAP)
سلام، من ماجون هستم. سلام، من زهرا هستم.
امروز اینجا ایستاده‌ام تا از واقعیتی سخن بگویم که بسیاری از ما با آن روبه‌رو هستیم؛ از سایه تبعیض نژادی و نفرت‌پراکنی که در جامعه ما گسترش می‌یابد.
من پس از مخالفت با کودتای نظامی در کشورم، مصر، به کره آمدم. امروز اینجا به عنوان یک راننده تحویل کار می‌کنم.
ماه گذشته، در حالی که کنار موتورسیکلتم ایستاده بودم، یک کارگر تحویل کره‌ای به سراغم آمد و فریاد زد: «برو به کشورت. چرا داری کار تحویل می‌کنی؟» و سپس با پلیس تماس گرفت. پلیس وضعیت اقامتم را بررسی کرد و رفت.
این رویداد، دشمنی‌ای بسیار بزرگ‌تر و ساختاری‌تر را آشکار می‌کند که پیش از این به خشونت فیزیکی علیه کارگران مهاجر انجامیده است. این اتفاق تصادفی نبود. این شواهدی است که نشان می‌دهد مهاجران و پناهندگان به عنوان قربانیان سیاسی مورد استفاده قرار می‌گیرند. شایعاتی مدام پخش می‌شود که کارگران خارجی شغل می‌دزدند و دستمزدها را پایین می‌آورند.
تبعیض نژادی همیشه با سر و صدا یا خشونت خود را نشان نمی‌دهد. گاهی آرام و ساختاری، در عمق سیستم عمل می‌کند.
از نظر قانونی، من حق دارم به جای پاسپورت از «سند سفر پناهنده» استفاده کنم. اما دائماً با موانع و تأخیرها روبه‌رو می‌شوم. وقتی خواستم کسب‌وکاری ثبت کنم، اداره امور اجرایی فقط پاسپورت مصری خواست. حتی پس از اینکه Ministry of Justice (MOJ / وزارت دادگستری) حقوق من را تأیید کرد، به من گفته شد چند ماه دیگر صبر کنم تا مأموران اداری از قانون مربوطه مطلع شوند.
وقتی در مضیقه بودم و خواستم پولی را که یک دوستم از خارج فرستاده بود دریافت کنم، هر بانکی مرا رد کرد چون پاسپورتم منقضی شده بود. اگر حتی یک پناهنده شناخته‌شده (F-2-4) با چنین موانعی در بانک‌ها و مراکز خدمات اجتماعی روبه‌رو می‌شود، دارندگان اقامت بشردوستانه (G-1) و متقاضیان پناهندگی چه کابوس‌هایی را تجربه می‌کنند؟
علاوه بر این، نبود آزمون گواهینامه رانندگی به زبان عربی به یک دام ساختاری تبدیل شده است که مهاجران خاورمیانه‌ای که برای امرار معاش باید رانندگی کنند را به سمت رانندگی بدون مجوز و مجازات کیفری سوق می‌دهد.
این اشکال تبعیض نژادی و نفرت‌پراکنی تنها به احساسات ما آسیب نمی‌زند و زندگی ما را دشوارتر نمی‌کند. آن‌ها اعتماد ما به دموکراسی و حقوق بشر این کشور را می‌خورند. و مشارکت مثبتی را که ما می‌توانیم به این جامعه داشته باشیم سرکوب می‌کنند.
تبعیض به دلیل خارجی بودن، پناهنده بودن، یا صحبت کردن به زبانی متفاوت، در هیچ کجای جهان ما جایی ندارد.
فراتر از وضعیت و نوع اقامت، ما همه کارگریم. فراتر از مرزها، ما همه انسانیم.
بیایید با هم همبستگی داشته باشیم! نفرت را متوقف کنیم! آینده‌ای برای همه بسازیم! بیایید همه با هم فریاد بزنیم؛ فراتر از وضعیت و نوع اقامت، ما همه کارگریم! فراتر از مرزها، ما همه انسانیم! با اصلاح Refugee Act (قانون پناهندگی) که پناهندگان را می‌راند مخالفیم! اصلاحات پشت‌درهای‌بسته را متوقف کنید و همه پناهندگان را به گرمی بپذیرید!