در روز جمعه، 30 اکتبر 2026، مرکز پشتیبانی از مهاجرت و ادغام اجتماعی استان کیونگگی (경기도이민사회통합지원센터) نشستی برای ارائه گزارش نهایی «پژوهش پایش وضعیت پناهندگان در کیونگگی» برگزار کرد؛ این نخستین پژوهش از این نوع است که یک استان کرهای در سراسر قلمرو خود انجام داده است. پژوهشگرانی از مؤسسه سیاست مهاجرت، MAP (مهاجرت بهسوی صلح آسیا (Migration to Asia Peace)) و خود مرکز در این مطالعه مشارکت داشتند و پژوهشگر مؤسسه سیاست مهاجرت، جانگ جو-یونگ (장주영)، یافتههای اصلی را ارائه کرد.
پیشینه
در سال 2025، استان کیونگگی (Gyeonggi Province) «آییننامه حمایت از حقوق بشر پناهندگان و تضمین معیشت پایه آنان» را تصویب کرد. این آییننامه «پناهنده» را گستردهتر از قانون پناهندگی (Refugee Act) کشور تعریف میکند و پناهجویان، دارندگان وضعیت بشردوستانه و کسانی را که در شرایط مشابه زندگی میکنند شامل میشود. بر پایه این گزارش، در پایان مارس 2026، تعداد 18,169 ساکن در این دستهها در استان زندگی میکردند که حدود 2.5% از خارجیان دارای اقامت بلندمدت است.
این پژوهش از طرحی ترکیبی استفاده کرد: پرسشنامهای چندزبانه که میان ماه اوت و اوایل سپتامبر 156 پناهنده بالای 15 سال از 22 شهر و شهرستان آن را تکمیل کردند، بهعلاوه 19 مصاحبه عمیق (9 پناهنده و 10 نفر از فعالان حوزه حمایت از پناهندگان). این مطالعه تأکید میکند که نمونه برای نشان دادن شکافهای حمایتی طراحی شده است، نه برای برآورد نحوه توزیع پناهندگان در سراسر استان.
یافتههای اصلی
وضعیت اقامت و شکاف حقوق
هرچه وضعیت اقامت ناپایدارتر باشد، شکاف حقوق بزرگتر است. پوشش بیمه درمانی ملی (National Health Insurance / NHIS) در میان ساکنان دارای وضعیت پایدار 97.8% بود، اما در میان کسانی که در «بحران اقامتی» بودند (ثبتنشده یا دارای تعویق در اخراج از کشور (دیپورت)) تنها 4.3% بود. از میان این گروه اخیر، 82.6% گفتند هنگام نیاز نتوانستهاند به بیمارستان بروند و 91.3% اعلام کردند دو هفته یا بیشتر احساس اندوه یا ناامیدی داشتهاند.
دشواری مالی
83.9% از پاسخدهندگان بزرگسال در سال گذشته با مشکلات اقتصادی روبهرو بودند، از جمله هر 23 نفر گروه «بحران اقامتی». حمایت اضطراری معیشتی و مسکن برای همه دستههای اقامتی در رتبه نخست اولویتها قرار داشت.
نبود دسترسی به مشاوره حقوقی
حدود 60.4% (90 نفر) گفتند به مشاوره حقوقی نیاز داشتند و آن را دریافت نکردند، و بسیاری به گروههای گفتوگو در میان جامعه خودشان مراجعه میکنند، با خطر اطلاعات نادرست که این کار به همراه دارد. حتی در مرحله ثبت درخواست پناهندگی، 78.3% از گروه «بحران اقامتی» گفتند کسی به آنان کمک نکرده است.
شکاف در خدمات حمایتی
در مناطقی که مهاجران زیادی دارند و سهم پناهندگان کم است، 41.3% گفتند هیچ خدمات حمایتی دریافت نکردهاند و 65.1% گفتند یافتن اطلاعات درباره خدمات دشوار است. وجود مراکز حمایت از مهاجران در نزدیکی به این معنا نیست که خدمات به پناهندگان میرسد.
تبعیض بدون راه جبران
حدود 106 نفر گزارش دادند که تبعیض را تجربه کردهاند، اما تنها سه بار به یک نهاد رسمی مراجعه شد، در حالی که 59 نفر در این باره هیچ اقدامی نکردند.
مصاحبهها همچنین مسائلی را مطرح کردند که پرسشنامه پوشش نداده بود، از جمله خردسالان بدون همراه و نبود سرپرست قانونی برای آنان، خانوارهای تکوالد، کاستی در مدارک هویتی و گواهیهای تولد، سلامت روان نسل دوم، کودکان دارای معلولیت، و مراقبت از ساکنان بلندمدت.
توصیههای اصلی
این گزارش خواستار آن شد که حمایتها بر این پایه طراحی شوند که پناهندگان، صرفنظر از وضعیت حقوقیشان، «ساکنان استان» هستند. همچنین خواستار آن شد که بهجای ایجاد برنامههای موقت جدید، نظامهای موجود (مراکز بهداشت، مراکز سلامت روان و مراکز خانواده) بهگونهای گسترش یابند که پناهندگان را صراحتاً دربر گیرند، استمرار تأمین مالی تضمین شود، و اطلاعات و ترجمه شفاهی پایه و اساس هر خدمتی قرار گیرند. پیشنهادهای مشخص عبارتاند از: کمکهزینه اجاره و ودیعه (Deposit، قابل استرداد)، سرپناه موقت که نیازی به داشتن وضعیت اقامتی ندارد، مترجمان شفاهی پزشکی، مراکز کمک حقوقی که با همکاری وکلا اداره میشوند، آموزش معلمان درباره شرایط پناهندگان، و سازوکاری برای حمایت از خردسالان بدون همراه. موضوعاتی مانند مجوز کار، مدت اقامت و سرپرستی قانونی خردسالان همچنان بر عهده دولت مرکزی است.
نظرات کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR)
جائه ایک جانگ (Jae Ik Jang)، همکار حمایت (Protection Associate) در کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در کره (UNHCR Republic of Korea)، درباره پذیرش و استقرار اولیه سخنرانی کرد. او هشدار داد که نمونه آماری معرف نیست و 68.6% از پاسخدهندگان پنج سال یا بیشتر در کره زندگی کردهاند؛ بنابراین یافتهها نباید به تازهواردان تعمیم داده شوند. از میان 149 پاسخدهنده بزرگسال، 117 نفر زبان، 71 نفر ناکافی بودن هزینههای زندگی و 70 نفر تأمین مسکن را در میان سه دشواری بزرگ خود در شش ماه نخست برگزیدند.
او پیشنهاد کرد که مسکن پیش از ورود برنامهریزی شود، توجیه و آشناسازی (orientation) روشن همراه با ترجمه شفاهی ارائه شود، یادگیری زبان کرهای به حمایت درآمدی و به اشتغال با ساعات کاری انعطافپذیر و مراقبت از کودک پیوند داده شود، و در زمان ارجاع، یک نقطه تماس روشن و یک برنامه استقرار مشخص وجود داشته باشد. توصیههای او عمدتاً بر راهنماییهای UNHCR برای پناهندگان اسکانیافته در کشور ثالث (resettled refugees) استوار است.
گفتوگو با حاضران
مسئولیت کار و اقامت
جانگ جو-یونگ (Jang Ju-young) گفت که تغییر شرایط کار در عمل دشوار است، اما از راههای غیرمستقیم امکانپذیر است، و سال آینده مؤسسه برای پیگیری این موضوع پژوهش تازهای درباره آموزش حرفهای پناهندگان انجام خواهد داد.
کیم یونگ-آ (김영아) از MAP توضیح داد که این موضوع در اختیار وزارت دادگستری (Ministry of Justice) است و استان نمیتواند آن را دور بزند. وقتی از وزارت خواسته شد به دارندگان وضعیت انساندوستانه اجازه کار آزاد داده شود، وزارت پاسخ داد که این کار دشوار است و موضوع را به وزارت اشتغال و کار (Ministry of Employment and Labor) ارجاع داد، وزارتخانهای که «هیچ علاقهای به وضعیت پناهندگان نشان نمیدهد». با این حال او تأکید کرد که استان لازم نیست تنها با این وزارتخانه مذاکره کند، زیرا بخشهایی دارد که به حوادث محل کار کارگران مهاجر رسیدگی میکنند. دارندگان ویزا (Visa) از نوع G-1-5 در خطرناکترین و ناپایدارترین مشاغل کار میکنند، با استثمار شدید، و حوادث محل کار در میان پناهندگان در حال افزایش است؛ دورههای بیکاری اجباری اراده برای خودکفایی را فرسوده میکند و میتواند پناهنده را در زمره «کسانی که حمایت از آنها دشوار است» قرار دهد. کسانی که حتی حمایت اولیه سادهای مانند دورههای کوتاه زبان کرهای دریافت کرده بودند، بسیار بهتر از کسانی بودند که دریافت نکرده بودند، و او خواستار برنامههایی برای توانمندسازی و اقامت بلندمدت شد.
انتخاب نمونه
ها جونگ-یون (하정윤)، داوطلب MAP، پرسید چگونه به پناهندگانی که تلفن یا دسترسی به رسانه ندارند دسترسی پیدا شد. جانگ جو-یونگ پاسخ داد که نمونه شامل گروههایی بود که حقوقشان در قانون تضمین شده و گروههایی که حقوقشان تضمین نشده است، بهطور مساوی در مناطق مختلف توزیع شده بود، میزان مشارکت در پرسشنامه بالا نبود، و مصاحبههای عمیق برای تکمیل تصویر به کار رفت. او پذیرفت که دسترسی به رسانه جزو موضوعات پژوهش نبوده است. کیم یونگ-آ افزود که گردآوری نمونه دشوار بود: برخی افراد تلفن دیگران را قرض میگرفتند، ارتباط با برخی دیگر قطع شد، و جذب پناهندگان اسکانیافته بهطور غیرمنتظرهای سخت بود. دیدگاهها درباره این نظرسنجی دوگانه بود: برخی از آن استقبال کردند و برخی پس از پژوهشهای بسیاری که چیزی را تغییر نداده بود، در ارزش آن تردید داشتند.
کودکان در نقش مترجم
ها جونگ-یون پرسید برای کودکان بزرگتر در خانوادههای پرجمعیت که برای مادران خود ترجمه میکنند چه سیاستهایی لازم است. جانگ جو-یونگ پاسخ داد که انتخاب چنین نمونهی مشخصی ممکن نبود، اما گزارش کودکان در معرض خطر را در بر میگیرد، و آموزش معلمان درباره شرایط پناهندگان را بهعنوان راهحلی جزئی پیشنهاد کرد.
نسل دوم
کیم یونگ-آ گفت جوانانی در اوایل دهه بیست زندگیشان در مصاحبهها گریستند. سابقه پذیرش پناهنده در کره کوتاه است، اما اکنون یک پناهنده جوان خدمت سربازی را به پایان رسانده و نسل دوم به سن کار رسیده است. او پرسید که آیا سیاستهای کنونی مهاجرت اصلاً پناهندگان را در بر میگیرد، و تأکید کرد که فرزندان پناهندگان «از نظر جسم و روح کرهای» هستند اما بیرون از هر نظام استقرار قرار دارند، و پرسش اولویتها را در شرایط محدود بودن بودجه و نحوه توزیع حمایت در مراحل مختلف زندگی مطرح کرد.
مدارک تحصیلی خارجی و زبان
جانگ جو-یونگ گزارش داد که اصلاح اخیر آییننامه اجرایی قانون پناهندگی (Refugee Act) شامل شناسایی مدارک تحصیلی بوده است، وزارت دادگستری (Ministry of Justice) در داخل خود به ضرورت آن اذعان دارد، و او انتظار دارد بهزودی راهحلی پیدا شود. کیم یونگ-آ گفت کسی که نمیتواند به زبان صحبت کند نمیتواند خودکفا شود. بسیاری در کشور خود متخصصانی با تحصیلات بالا بودند، در کره خود را ناتوان از هر کاری یافتند و حتی به مؤسسات زبان دانشگاهها پذیرفته نشدند، زیرا مدارکشان شناسایی نمیشد. MAP با دانشگاهها و مؤسسات زبان در گیونگی (Gyeonggi) تماس گرفته است و بسیاری از آنها ابراز علاقه کردهاند؛ هزینههای آنها بالا نیست و اینگونه پروژهها نیازی به مذاکره با اداره مهاجرت ندارد. او پیشنهاد کرد که استان با دانشگاهها و مؤسسات برای حمایت از استقلال پناهندگان همکاری کند.
جای اقدام در سطح استانی
این پژوهش و بحثهای انجامشده بر وجود فاصلهای میان حقوق روی کاغذ و دسترسی واقعی به این حقوق دلالت دارند. بسیاری از اصلاحاتی که مطرح شد، مانند برنامههای آموزش زبان که با دانشگاهها اجرا میشوند، مشارکت دادن بخشهایی که به آسیبهای محیط کار رسیدگی میکنند، و آموزش معلمان، نیازی ندارند که منتظر تصمیم دولت مرکزی بمانند. انتظار میرود این پیمایش مبنای پایش منظم وضعیت پناهندگان در این استان باشد.







