MAP در سال 2021 با پناهندگانی که دوران کووید-19 را گذرانده بودند مصاحبه کرد و داستان‌هایشان را به صورت کارت‌خبر منتشر کرد. این نوشته داستان چهار نفر از آن‌ها را گرد آورده است. سخنان هر کدام همان‌گونه که گفته شد نقل شده است. همه این‌ها تجربه‌های سال 2021 هستند و ممکن است با مقررات امروز متفاوت باشند.
عبدالقادر، ساکن شهر دَجون
من حدود 4 سال در کره زندگی کرده‌ام. 2 سال است که همسرم را که در یمن است برای آخرین بار دیده‌ام. در مارس 2021 همسرم به لوپوس اریتماتوز* مبتلا شد و پزشک گفت برای درمان باید به مصر برود. چون من ویزای G-1-6 (وضعیت اقامت بشردوستانه) دارم، برای مراقبت از همسرم در مصر اول باید برای مجوز ورود مجدد (Re-entry Permit) درخواست می‌دادم.
وقتی به اداره مهاجرت رفتم و گفتم باید به دیدن همسرم بروم، کارمند گفت: «خروج از کشور ممکن است، اما به دلیل وضعیت کووید-19 نمی‌توانید مجوز ورود مجدد بگیرید.» من هم گفتم همه مدارک لازم برای درخواست را آماده کرده‌ام. آن وقت او پرسید چرا می‌خواهم از کشور خارج شوم و آیا قصد ندارم کلاً در مصر ساکن شوم. او گفت چون مصر کشوری عرب‌زبان است، می‌توانم آنجا ارتباط برقرار کنم و زندگی کنم. نتوانستم برایش توضیح بدهم که به خاطر مانع زبانی زندگی در مصر بسیار سخت است. برای همین فقط به توضیحاتش گوش دادم.
کارمند سپس گفت: «تا وقتی همسرتان فوت نکرده باشد، نمی‌توانیم مجوز ورود مجدد بدهیم.» او واقعاً مرا خشمگین کرد و بلافاصله از اداره مهاجرت بیرون آمدم. به محض اینکه از اداره مهاجرت بیرون رفتم، کارمند به من زنگ زد و گفت برگردم. وقتی برگشتم، از من خواست یک سری مدارک را نشانش بدهم. بعد از آن گفت مدارک برای دادن مجوز ورود مجدد کافی نیست. او از من خواست دلیل رفتنم به خارج را با جزئیات بیشتری بنویسم. به من گفتند یک هفته بعد دوباره به اداره مهاجرت مراجعه کنم. همه موارد لازم را آماده کردم و پس از یک هفته به اداره مهاجرت رفتم. اولین حرفی که مسئول به من زد این بود: «درخواست را بررسی می‌کنیم، اما درباره تصمیم نپرسید “چرا”.» او مدارکم را نگاه کرد و فقط گفت که درخواست رد شده است.
*لوپوس اریتماتوز: نوعی بیماری بافت همبند که در آن لکه‌های کوچکی روی پوست ایجاد می‌شود
سیف، ساکن شهر اَنسان
سال گذشته برای درخواست کمک‌هزینه بحران کووید-19 به نزدیک‌ترین مرکز خدمات محله به خانه‌ام رفتم. خوشبختانه مسئولی آنجا بود که می‌توانست به خوبی به انگلیسی ارتباط برقرار کند. با اطمینان می‌توانم بگویم که بین ما مانع زبانی وجود نداشت. به مسئول توضیح دادم که خانواده‌ام پس از درخواست پناهندگی در سال 2019، مدت اقامتشان را با درخواست تعویق مهلت خروج تمدید کرده‌اند و برای همین کارت اقامت (Residence Card) ندارند. یکی از فرزندانم در کره به دنیا آمده بود و کارت داشت.
اما مسئول گفت: «چون شما کارت اقامت ندارید، نمی‌توانید برای کمک‌هزینه درخواست بدهید.» احساس می‌کردم دولت کره که افراد بدون کارت را از کمک بحران کنار می‌گذارد، به شدت با ما بی‌اعتنایی می‌کند. به مسئول گفتم: «فرزندم کارت دارد.» اما این پاسخ را شنیدم: «حتی اگر فرزند کارت داشته باشد، اگر هیچ‌یک از والدین کارت نداشته باشند، نمی‌توانید برای کمک‌هزینه درخواست بدهید.» برای اینکه مطمئن شوم آن مسئول اطلاعات درستی داده است، به نهاد دیگری در نزدیکی اداره مهاجرت رفتم، اما آنجا هم همین پاسخ را گرفتم: «نمی‌توانید درخواست بدهید.»
عسکر، ساکن شهر سئول
من اخیراً از اولسان به سئول نقل مکان کردم. با استفاده از یک اپلیکیشن آنلاین، همراه با دوستی که دانشجوی خارجی در سئول است به دیدن خانه‌ها رفتیم. اما پیدا کردن جایی برای ماندن نزدیک به یک ماه طول کشید. هر روز با حدود 20 صاحبخانه یا بنگاه املاک تماس می‌گرفتم، اما هر بار رد می‌شدم. مردم از من می‌پرسیدند اهل کجا هستم. بعد از شنیدن ملیتم، این پاسخ‌ها را می‌شنیدم: «متأسفم، نمی‌توانیم خانه را به خارجی‌ها اجاره بدهیم.» یا «به خاطر کرونا نمی‌توانیم خانه را اجاره بدهیم.» از پیدا کردن خانه دست کشیدم و شروع به پیدا کردن اتاق، از جمله گوشی‌وان، کردم.
در همین حین وضعیت اقامتم را بررسی کردند. اما بعد از اینکه فهمیدند ویزای G-1 چیست، گفتند فقط به دانشجوها اتاق اجاره می‌دهند. برخی جاها، برخلاف آگهی در اپلیکیشن، اتاقی در طبقه همکف یا طبقات بالاتر ارائه نمی‌دادند. به جای آن اتاقی در زیرزمین نشانم دادند. یک نفر گفت همه خارجی‌های ساختمان در زیرزمین زندگی می‌کنند. یک نفر دیگر هم فرض را بر این گذاشت که من توان پرداخت اجاره اتاق طبقه بالا را ندارم. نمی‌توانستم در اتاق کوچک دوستم مزاحمش باشم، برای همین در هتل‌ها و متل‌ها، از این جا به آن جا سرگردان بودم. انگار بی‌خانمان (homeless) شده بودم.
رزنی (نام مستعار)، ساکن شهر پیونگ‌تک
در دسامبر 2019 که کووید-19 شروع شد، من به‌عنوان معلم کلاس‌های بعد از مدرسه کار می‌کردم. از 2012 تا 2014 و از 2018 تا زمانی که کرونا شروع شد، کار می‌کردم. من چندفرهنگی را درس می‌دادم. از دسامبر 2019 برخی مدرسه‌ها اجازه کار به معلم‌های خارجی ندادند، اما همه اخراج نشدند. چون مدرسه‌ها معلم‌هایی با ملیت اروپایی استخدام می‌کردند و آن‌ها را ترجیح می‌دادند، بسیاری از معلم‌هایی با ملیت آفریقایی در دوران کرونا کارشان را کنار گذاشتند. چند مدرسه هم اگر ماشین داشتی اجازه کار می‌دادند.
من قبلاً هفته‌ای 3 بار کلاس داشتم، اما کارم به هفته‌ای 1 یا 2 بار کاهش یافت و درآمدم کم شد و سرانجام در سال 2020 مدرسه برنامه را لغو کرد. درست پیش از اینکه کارم را از دست بدهم، در یک مدرسه هفته‌ای 1~2 ساعت کار می‌کردم. من به خاطر کرونا شغلم را از دست دادم. چون کارم پاره‌وقت بود، مقرری بیکاری هم دریافت نکردم.
نخستین انتشار: وب‌سایت MAP، 3 نوامبر 2021 (Abdulqader, Saif, Askar, Rosny)