MAP သည် 2021 ခုနှစ်တွင် COVID-19 ကာလကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော ဒုက္ခသည်များကို အင်တာဗျူးပြီး ၎င်းတို့၏ ဇာတ်လမ်းများကို ကတ်သတင်း (card news) အဖြစ် မျှဝေခဲ့ပါသည်။ ဤဆောင်းပါးသည် ၎င်းတို့ထဲမှ လေးဦး၏ ဇာတ်လမ်းများကို စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ တစ်ဦးချင်းစီ၏ စကားများကို ပြောသည့်အတိုင်း ဖော်ပြထားပါသည်။ အားလုံးသည် 2021 ခုနှစ်က အတွေ့အကြုံများ ဖြစ်သောကြောင့် လက်ရှိ စနစ်များနှင့် ကွာခြားနိုင်ပါသည်။
အဗ္ဒူလ်ကာဒါ (Abdulqader)၊ ဒယ်ဂျွန်းမြို့ နေထိုင်သူ
ကျွန်တော်သည် ကိုရီးယားတွင် 4 နှစ်ခန့် နေထိုင်ခဲ့ပါသည်။ ယီမင်နိုင်ငံရှိ ဇနီးသည်ကို နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့သည်မှာ 2 နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်ပါသည်။ 2021 ခုနှစ် မတ်လတွင် ဇနီးသည်သည် လူးပတ်စ် ရောဂါ (lupus erythematosus)* ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဆရာဝန်က သူမသည် ကုသမှုခံယူရန် အီဂျစ်နိုင်ငံသို့ သွားရမည်ဟု ပြောခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် G-1-6 ဗီဇာ (လူသားချင်းစာနာမှုဆိုင်ရာ နေထိုင်ခွင့် အဆင့်အတန်း) ကိုင်ဆောင်ထားသောကြောင့် အီဂျစ်ရှိ ဇနီးသည်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဦးစွာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခွင့် (re-entry permit) လျှောက်ထားရပါသည်။
လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးရုံး (Immigration Office) သို့ သွားပြီး ဇနီးသည်ထံ သွားတွေ့ရမည်ဟု ပြောသောအခါ အရာရှိက “ထွက်ခွာခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်သော်လည်း COVID-19 အခြေအနေကြောင့် ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခွင့် မရနိုင်ပါ” ဟု ဆိုခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်က လျှောက်ထားရန် လိုအပ်သော စာရွက်စာတမ်းအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့ပါသည်။ ထိုအခါ သူက ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ထွက်ခွာလိုသနည်း၊ အီဂျစ်သို့ သွားပြီး လုံးဝ အခြေချနေထိုင်ရန် စိတ်ကူး မရှိသလော ဟု မေးခဲ့ပါသည်။ အီဂျစ်သည် အာရပ်နိုင်ငံ ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်တော် ထိုနေရာတွင် ဆက်သွယ်ပြောဆိုပြီး နေထိုင်နိုင်မည်ဟု သူက ဆိုခဲ့ပါသည်။ ဘာသာစကား အတားအဆီးကြောင့် အီဂျစ်တွင် နေထိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲကြောင်းကို သူ့အား ရှင်းပြနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ ရှင်းပြချက်ကိုသာ နားထောင်နေခဲ့ပါသည်။
ထို့နောက် အရာရှိက “ဇနီးသည် မသေဆုံးမချင်း ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခွင့် ထုတ်ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပါ” ဟု ပြောခဲ့ပါသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်စေသဖြင့် ချက်ချင်း လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးရုံးမှ ထွက်လာခဲ့ပါသည်။ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးရုံးမှ ထွက်လာပြီးသည်နှင့် အရာရှိက ကျွန်တော့်ထံ ဖုန်းဆက်ပြီး ပြန်လာခဲ့ရန် ပြောခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော် ပြန်ရောက်သောအခါ သူက စာရွက်စာတမ်း အစုံလိုက်ကို ပြသရန် ပြောခဲ့ပါသည်။ ထို့နောက် ပြန်လည်ဝင်ရောက်ခွင့် ထုတ်ပေးရန် စာရွက်စာတမ်းများ မလုံလောက်ဟု ဆိုခဲ့ပါသည်။ နိုင်ငံခြားသို့ သွားလိုသည့် အကြောင်းရင်းကို ပိုမို အသေးစိတ် ရေးသားပေးရန် သူက တောင်းဆိုခဲ့ပါသည်။ တစ်ပတ်အကြာတွင် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးရုံးသို့ ထပ်မံ လာရောက်ရန် လမ်းညွှန်ချက် ရခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် လိုအပ်သည့်အရာ အားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီး တစ်ပတ်ကြာပြီးနောက် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးရုံးသို့ သွားခဲ့ပါသည်။ တာဝန်ခံ အရာရှိက ကျွန်တော့်ကို ပထမဆုံး ပြောသည့်စကားမှာ “လျှောက်လွှာကို စိစစ်ကြည့်ပါမည်၊ သို့သော် ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ‘ဘာကြောင့်လဲ’ ဟု မမေးပါနှင့်” ဖြစ်ပါသည်။ သူက ကျွန်တော်၏ စာရွက်စာတမ်းများကို ကြည့်ရှုပြီး လျှောက်လွှာ ငြင်းပယ်ခံရကြောင်းသာ ပြောခဲ့ပါသည်။
*လူးပတ်စ် ရောဂါ (lupus erythematosus): အရေပြားပေါ်တွင် အစက်ငယ်များ ပေါ်လာသော ကော်လာဂျင်ရောဂါ (collagen disease)
ဆိုင်ဖ် (Saif)၊ အန်ဆန်မြို့ နေထိုင်သူ
မနှစ်က COVID-19 ဘေးအန္တရာယ် ထောက်ပံ့ငွေ လျှောက်ထားရန် အိမ်နှင့် အနီးဆုံး ရပ်ကွက်ရုံး (community service center) သို့ သွားခဲ့ပါသည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ကောင်းစွာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်သော တာဝန်ခံ ရှိခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ကြားတွင် ဘာသာစကား အတားအဆီး မရှိခဲ့ကြောင်း သေချာစွာ ပြောနိုင်ပါသည်။ ကျွန်တော်၏ မိသားစုသည် 2019 ခုနှစ်တွင် ဒုက္ခသည်အဆင့်အတန်း လျှောက်ထားပြီးနောက် ထွက်ခွာရမည့်ရက် ရွှေ့ဆိုင်းရန် လျှောက်လွှာ (application for postponement of departure) ဖြင့် နေထိုင်ခွင့်ကာလကို သက်တမ်းတိုးခဲ့သဖြင့် နိုင်ငံခြားသား မှတ်ပုံတင်ကတ် မရှိကြောင်း တာဝန်ခံကို ရှင်းပြခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်၏ ကလေးများထဲမှ တစ်ဦးသည် ကိုရီးယားတွင် မွေးဖွားခဲ့သဖြင့် မှတ်ပုံတင်ကတ် ရှိခဲ့ပါသည်။
သို့သော် တာဝန်ခံက “သင့်တွင် နိုင်ငံခြားသား မှတ်ပုံတင်ကတ် မရှိသောကြောင့် ထောက်ပံ့ငွေ လျှောက်ထား၍ မရပါ။” ဟု ပြောခဲ့ပါသည်။ မှတ်ပုံတင်ကတ် မရှိသူများကို ဘေးအန္တရာယ် ထောက်ပံ့မှု အကျုံးဝင်သူများမှ ဖယ်ထုတ်ထားသော ကိုရီးယားအစိုးရထံမှ အလွန် လျစ်လျူရှုခံရသည့် ခံစားချက် ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ တာဝန်ခံကို “ကျွန်တော့်ကလေးတွင် မှတ်ပုံတင်ကတ် ရှိပါသည်။” ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း “ကလေးတွင် မှတ်ပုံတင်ကတ် ရှိသော်လည်း မိဘနှစ်ပါးစလုံးတွင် မှတ်ပုံတင်ကတ် မရှိလျှင် ထောက်ပံ့ငွေ လျှောက်ထား၍ မရပါ။” ဟူသော အဖြေ ပြန်ရခဲ့ပါသည်။ ထိုသူက မှန်ကန်သော သတင်းအချက်အလက် ပေးခဲ့သလားကို စစ်ဆေးရန် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးရုံး အနီးရှိ အခြားအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုသို့ သွားခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာတွင်လည်း “ထောက်ပံ့မှု မရနိုင်ပါ။” ဟူသော အဖြေကိုပင် ရခဲ့ပါသည်။
အက်စကာ (Askar)၊ ဆိုးလ်မြို့ နေထိုင်သူ
ကျွန်တော်သည် မကြာသေးမီက အူလ်ဆန်မှ ဆိုးလ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ပါသည်။ အွန်လိုင်းအက်ပ်ကို အသုံးပြု၍ ဆိုးလ်ရှိ နိုင်ငံခြားကျောင်းသား သူငယ်ချင်းတစ်ဦးနှင့်အတူ အိမ်များကို သွားကြည့်ခဲ့ပါသည်။ သို့သော် နေစရာ နေရာ ရှာတွေ့ရန် တစ်လနီးပါး ကြာခဲ့ပါသည်။ နေ့စဉ် အိမ်ရှင် သို့မဟုတ် အိမ်ခြံမြေ ပွဲစား 20 ဦးခန့်ကို ဆက်သွယ်ခဲ့သော်လည်း အကြိမ်တိုင်း ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရပါသည်။ လူများက ကျွန်တော် မည်သည့်နေရာမှ လာသနည်းဟု မေးကြပါသည်။ ကျွန်တော်၏ နိုင်ငံသားဖြစ်မှုကို ကြားပြီးနောက် “စိတ်မကောင်းပါ၊ နိုင်ငံခြားသားကို အိမ်ငှားမပေးနိုင်ပါ။” သို့မဟုတ် “COVID ကြောင့် အိမ်ငှားမပေးနိုင်ပါ။” ဟူသော အဖြေများ ပြန်ရခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်သည် အိမ်ရှာခြင်းကို လက်လျှော့ပြီး ဂိုရှီဝန် (gosiwon) အပါအဝင် အခန်းများကို စတင် ရှာခဲ့ပါသည်။
ထိုသို့ ရှာနေစဉ် ကျွန်တော်၏ နေထိုင်ခွင့် အဆင့်အတန်းကို စစ်ဆေးခံရပါသည်။ သို့သော် G-1 ဗီဇာသည် မည်သည့်ဗီဇာ ဖြစ်သည်ကို သိပြီးနောက်တွင် ကျောင်းသားများကိုသာ အခန်းငှားသည်ဟု ပြောကြပါသည်။ အချို့နေရာများသည် အက်ပ်ပေါ်ရှိ ကြော်ငြာနှင့် မတူဘဲ မြေညီထပ် သို့မဟုတ် ၎င်းအထက်ထပ်ရှိ အခန်းများကို မပေးခဲ့ကြပါ။ ၎င်းအစား မြေအောက်ထပ်ရှိ အခန်းများကို ပြသခဲ့ကြပါသည်။ တစ်ဦးက အဆောက်အအုံရှိ နိုင်ငံခြားသားအားလုံး မြေအောက်ထပ်တွင် နေကြသည်ဟု ပြောခဲ့ပါသည်။ အခြားတစ်ဦးကမူ ကျွန်တော်သည် အပေါ်ထပ်အခန်း၏ အခကို မတတ်နိုင်မည်ဟု အပြတ် ကောက်ချက်ချခဲ့ပါသည်။ သူငယ်ချင်း၏ အခန်းကျဉ်းလေးတွင် အနှောင့်အယှက် မပေးလိုသဖြင့် ဟိုတယ်နှင့် မိုတယ်များ၊ ဟိုနေရာ ဒီနေရာ လှည့်လည် နေထိုင်ခဲ့ရပါသည်။ အိမ်ခြေမဲ့သူ (homeless) တစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပါသည်။
ရော့စ်နီ (Rosny၊ အမည်လွှဲ)၊ ပြောင်ထက်မြို့ နေထိုင်သူ
COVID-19 ဖြစ်ပွားခဲ့သော 2019 ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလ အချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် ကျောင်းချိန်ပြင်ပ (after-school) ဆရာအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေခဲ့ပါသည်။ 2012 ခုနှစ်မှ 2014 ခုနှစ်အထိနှင့် 2018 ခုနှစ်မှ COVID ဖြစ်ပွားသည့်အချိန်အထိ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် ယဉ်ကျေးမှုစုံလင်ရေး (multiculturalism) ကို သင်ကြားခဲ့ပါသည်။ 2019 ခုနှစ် ဒီဇင်ဘာလမှစ၍ အချို့ကျောင်းများက နိုင်ငံခြားသား ဆရာများကို အလုပ်လုပ်ခွင့် မပေးခဲ့သော်လည်း အားလုံး အလုပ်ထုတ်ခံရခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျောင်းများက ဥရောပနိုင်ငံသား ဆရာများကို ခန့်အပ်ပြီး ပိုနှစ်သက်ခဲ့ကြသောကြောင့် အာဖရိကနိုင်ငံသား ဆရာများစွာသည် COVID ကာလအတွင်း အလုပ်မှ ထွက်ခဲ့ရပါသည်။ အချို့ကျောင်းများကမူ ကားရှိလျှင် အလုပ်လုပ်ခွင့် ပေးခဲ့ကြပါသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ယခင်က တစ်ပတ်လျှင် 3 ကြိမ် သင်ကြားခဲ့သော်လည်း တစ်ပတ်လျှင် 1 ကြိမ် သို့မဟုတ် 2 ကြိမ်အထိ အလုပ်လျော့သွားသဖြင့် ဝင်ငွေ ကျဆင်းခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် 2020 ခုနှစ်၌ ကျောင်းက အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ် အလုပ်မဆုံးရှုံးမီ အချိန်တွင် ကျောင်းတစ်ကျောင်း၌ တစ်ပတ်လျှင် 1~2 နာရီစီ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် COVID ကြောင့် အလုပ်ဆုံးရှုံးခဲ့ပါသည်။ အချိန်ပိုင်း အလုပ် ဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်လက်မဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးလည်း မရခဲ့ပါ။
ပထမဆုံး ထုတ်ဝေခဲ့သည့်နေရာ: MAP ဝက်ဘ်ဆိုက်၊ 2021 ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ 3 ရက် (အဗ္ဒူလ်ကာဒါ, ဆိုင်ဖ်, အက်စကာ, ရော့စ်နီ)