ရိုနယ် ချက်ကမာ နာနီ (အီနာနီ) သည် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်နိုင်ငံ ချစ်တကောင်း တောင်တန်းဒေသရှိ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသား ဂျုမ္မလူမျိုး ဖြစ်ပါသည်။ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားများ၏ လူ့အခွင့်အရေး လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ရင်း ဖိနှိပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကိုရီးယားသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး 2002 ခုနှစ်တွင် ဒုက္ခသည်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရပြီးနောက် ယခုအခါ ကိုရီးယားနိုင်ငံသားဖြစ်ခွင့် ရယူကာ ဂင်ဖိုမြို့တွင် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ၏ အခြေချနေထိုင်ရေးဆိုင်ရာ အကြံပေးခြင်း လုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်နေပါသည်။ ကိုရီးယားရှိ ဂျုမ္မလူမျိုးများ ညီညွတ်ရေးအဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရင်း “ဂျုမ္မလူမျိုးလည်း ဖြစ်၊ ကိုရီးယားလူလည်း ဖြစ်၊ ကိုရီးယားလူလည်း ဖြစ်၊ ဂျုမ္မလူမျိုးလည်း ဖြစ်” သူအဖြစ် နေထိုင်သွားလိုကြောင်း ပြောပါသည်။
ဤဆောင်းပါးသည် MAP ဒုက္ခသည်သတင်း (MAP Refugee News) က 2024 ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလ 30 ရက်နေ့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော အင်တာဗျူးကို မေးခွန်းနှင့် အဖြေပုံစံဖြင့် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အဖြေများတွင် အီနာနီ ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြောသည့်အတိုင်း ဖော်ပြထားပြီး အရှည်ကြောင့် အချို့ကို ချုံ့ထားပါသည်။
ကိုရီးယားသို့ ရောက်လာပုံ
ကိုရီးယားသို့ မည်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်ကို စတင် ပြောပြပေးနိုင်မလား။
ကိုရီးယားသို့ ပထမဆုံး 1993 ခုနှစ်တွင် ရောက်လာခဲ့ပါသည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော် အိန္ဒိယသို့ ဦးစွာ သွားခဲ့ပါသည်။ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသား လူ့အခွင့်အရေး လှုပ်ရှားမှု ပြုလုပ်နေစဉ် ဖမ်းဆီးခံရပြီး 3 နှစ်ကြာ တရားရုံးတင် စစ်ဆေးခံရကာ အပြစ်မရှိဟု လွတ်မြောက်ခဲ့ပါသည်။ ထို့နောက် အစီအစဉ်များ ပြီးဆုံးအောင် ပြင်ဆင်ပြီး အိန္ဒိယသို့ သွားခဲ့ပါသည်။ အိန္ဒိယမှ ထိုင်း၊ ဖိလစ်ပိုင် စသည့် နိုင်ငံများစွာကို ဖြတ်သန်းပြီး ကိုရီးယားသို့ ရောက်လာခဲ့ပါသည်။
ထိုစဉ်က ဂျုမ္မလူမျိုးများသည် သိကြသည့်အတိုင်း ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်ရှိ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသားများ ဖြစ်ပြီး မူလက လူမျိုး 13 မျိုး ပေါင်းစည်းရာမှ ယခုအခါ 11 မျိုးအဖြစ် ပေါင်းစည်းသွားပါသည်။ အထူးသဖြင့် ချစ်တကောင်း တောင်တန်းဒေသတွင် ဘာသာစကား၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဘာသာရေး၊ နိုင်ငံရေးတို့တွင် ကွဲပြားသော ဝိသေသလက္ခဏာ ရှိခဲ့ပါသည်။ အစိုးရ၏ ဖိနှိပ်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုလုံး ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ အိန္ဒိယ တြိပူရာဒေသတွင်လည်း ဒုက္ခသည် 65,000 ဦးခန့် ရှိခဲ့ပြီး ထိုအချိန်က နိုင်ငံများစွာသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခဲ့သူများ များခဲ့ကာ ကျွန်တော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် လက်တွေ့တွင် ခိုလှုံခွင့်ရှာ၍ ကိုရီးယားသို့ 94 ခုနှစ် အစောပိုင်းတွင် ရောက်လာခဲ့ပါသည်။ 97 ခုနှစ်တွင် ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်အစိုးရနှင့် နိုင်ငံရေးပါတီကြား ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူစာချုပ် ချုပ်ဆိုခဲ့သဖြင့် ကျွန်တော် 98 ခုနှစ်တွင် ပြန်သွားခဲ့ပါသည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် 98 ခုနှစ်မှစ၍ ကိုရီးယားတွင် ဆက်တိုက် ရှိနေခဲ့ပါသလား။
မဟုတ်ပါ။ ကိုရီးယားသို့ 2000 ခုနှစ်တွင် ပြန်လာခဲ့ပါသည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူစာချုပ်ကို အကောင်အထည် မဖော်သဖြင့် ယေဘုယျ အခြေအနေနှင့် လူ့အခွင့်အရေး အခြေအနေ ပြောင်းလဲမှု မရှိခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုစဉ်က ကိုရီးယားသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ကိုရီးယားတွင် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့ပါသည်။
ဒုက္ခသည်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသည်အထိ
ကိုရီးယားတွင် ပထမဆုံး အခြေချနေထိုင်စဉ်က အကြောင်းကို ပြောပြပေးနိုင်မလား။
2000 ခုနှစ်များမှ စ၍ ပြောရလျှင် 2001 ခုနှစ်တွင် ဒုက္ခသည်အဖြစ် လျှောက်ထားခဲ့ပါသည်။ ထိုအချိန်က တရားမဝင် နေထိုင်သူများ များခဲ့ပါသည်။ အများစုမှာ မှတ်ပုံမတင်ထားသော နေထိုင်သူများဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ အလုပ်အကိုင်ဗီဇာ စနစ်လည်း မရှိခဲ့ဘဲ ထိုအချိန်က စက်မှုလုပ်ငန်း သင်တန်းသား စနစ် ရှိခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ် ကန့်သတ်ချက်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါသည်။ ထိုစဉ်က အခြား နိုင်ငံခြားသား အလုပ်သမားများနှင့် မခြားဘဲ နေထိုင်ခဲ့ပါသည်။ အားလပ်ရက် မရှိ၊ တရားမဝင် အလုပ်လုပ်ရ၊ ကုမ္ပဏီအမျိုးမျိုးတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း လစာ မရ၊ မျှတသော ဆက်ဆံမှု မရဘဲ အလုပ်သမားများနှင့် မခြားဘဲ နေထိုင်ခဲ့ပါသည်။
2002 ခုနှစ်တွင် ဒုက္ခသည်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရပါသည်။ ဒုက္ခသည်အဖြစ် အသိအမှတ်မပြုခံရမီ လုပ်ငန်းစဉ်သည် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်ပါသည်။ ဒုက္ခသည်ဥပဒေလည်း မရှိခဲ့ပြီး ယခင်ကတည်းက လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးက စီမံခန့်ခွဲခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်က လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးသည်လည်း တင်းကျပ်ခဲ့ပါသည်။ ယခုအခါ ဒုက္ခသည်လျှောက်ထားသူများအတွက် ထောက်ပံ့မှု အမျိုးမျိုး ပေးနေပြီး ဒုက္ခသည်အဖြစ် လျှောက်ထားပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းမွန်သော စနစ်များ အမျိုးမျိုး ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ မရှိသည်ထက် ကောင်းသော၊ မကောင်းသည့်အထဲမှ ကောင်းသောအရာ ဖြစ်ပါသည်။ အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်လျှင် လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးကို အကြောင်းကြားရသော်လည်း လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးကို အကြောင်းကြားလျှင် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အလုပ်ခွင်ကို ဒုက္ခသည်လျှောက်ထားသူ အလုပ်မလုပ်ရဟု ပြောခဲ့ပါသည်။ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး၏ ရပ်တည်ချက်ကိုလည်း နားလည်ပါသည်။ အလုပ်လုပ်ခွင့် မရှိသောကြောင့် ထိုအချိန်က ခက်ခဲသော အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ဒုက္ခသည်လျှောက်ထားသူ အများစုသည် အလားတူ အခြေအနေတွင် ရှိခဲ့ကြမည် ဖြစ်ပါသည်။ ဒုက္ခသည်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရပြီးနောက်တွင်မူ အားလုံး တရားဝင် အလုပ်လုပ်နိုင်၊ တရားဝင် အလုပ်ရနိုင်ခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့ ပြောင်းလဲမှုများ ရှိခဲ့ပါသည်။
ဒုက္ခသည်ဥပဒေ ပြဋ္ဌာန်းပြီး 10 နှစ်ကျော် ရှိပြီ ဖြစ်ရာ ထိုကာလအတွင်း ပြောင်းလဲမှုများ ရှိခဲ့သည်ဟု ထင်ပါသလား။
ပြောင်းလဲမှု မရှိဟု မဆိုနိုင်ပါ၊ သို့သော် ဥပဒေတွင် ပြောင်းလဲမှု ရှိခဲ့သော်လည်း လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကမူ မပြောင်းလဲခဲ့ပါ။ သာမန် နိုင်ငံသားများဖြစ်စေ၊ အဖွဲ့အစည်း ဝန်ထမ်းများဖြစ်စေ သိသိသာသာ မပြောင်းလဲခဲ့ပါ။
ချစ်တကောင်း တောင်တန်းဒေသရှိ ငယ်ဘဝ
ချစ်တကောင်း တောင်တန်းဒေသတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့သော ငယ်ဘဝ အကြောင်းကိုလည်း ပြောပြပေးနိုင်မလား။
ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ်သည် 1971 ခုနှစ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီး ထို့နောက် အခြေအနေကို ကျွန်တော် များစွာ ရှင်းပြခဲ့ပြီး ဖြစ်ပါသည်၊ ဂျုမ္မလူမျိုးများ၏ လူ့အခွင့်အရေးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုခံရပြီး အစိုးရက တပ်များ ချထားခဲ့ကာ အသိအမှတ်ပြုခြင်း မခံရသောကြောင့် ဂျုမ္မလူမျိုးများက နိုင်ငံရေးပါတီ ဖွဲ့စည်းပြီး လက်နက်ကိုင် တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပါသည်။ ထိုအချိန်က ပြဿနာ အမျိုးမျိုး ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခဲ့ပါသည်။ စစ်သားများက ရွာတိုင်းကို စီးနင်းတိုက်ခိုက်ပြီး ရွာသားများကို ရိုက်နှက်ကာ ဘင်္ဂါလီ အခြေချနေထိုင်သူများ၊ ရွှေ့ပြောင်းလာသူများကြောင့် မြေယာနှင့် ဆိုင်ခန်းများ အသိမ်းခံရသည်ကို ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့ရပါသည်။
ကျွန်တော် မူလတန်းကျောင်းသားဘဝ၊ အလွန်ငယ်စဉ်က ဇာတ်လမ်းကမူ ကွဲပြားခဲ့ပါသည်။ ကြီးမားသော အငတ်ဘေး ကာလတွင်လည်း လူများစွာ သေဆုံးခဲ့ကြပါသည်။ တောင်ထူထပ်သော ဒေသ ဖြစ်သည့် တောင်တန်းဒေသ (Hill Tracts) တွင်မူ သက်ရောက်မှု သိပ်မရှိခဲ့ပါ။ သစ်ပင်များတွင် အသီးများ သီးပြီး တောဝဥ (wild yam) ကဲ့သို့သော အရာများလည်း များခဲ့ကာ အငတ်ဘေး၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် တောင်ပေါ်သို့ သွားလျှင် ဝဥ တူးထားသော တွင်းများ များသည် ဟူသော သီချင်းတစ်ပုဒ် ရှိသည်အထိ ထိုကဲ့သို့သော ကာလ ရှိခဲ့ပြီး ထိုအချိန်က လူများ ဝဥကို စားပြီး အသက်ရှင်ခဲ့ကြသည် ဟူသော ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။
ထိုကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်များ ရှိသကဲ့သို့ ပျော်စရာ အချိန်များလည်း များခဲ့ပါသည်။ ကိုရီးယား ဇာတ်လမ်းတွဲဟောင်းများကို ကြည့်လျှင် ထိုအချိန်ကို များစွာ သတိရမိပါသည်၊ ထိုစဉ်က ငြိမ်းချမ်းခဲ့ပါသည်။ ငြိမ်းချမ်းသော ကာလ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျောင်းဆင်းပြီး တောင်ပေါ်သို့ သွားလျှင် စားစရာ မုန့်များ များခဲ့ပါသည်။ နိုင်ငံက ပူသည် မဟုတ်ပါလား။ 4-5 နာရီ ရောက်လျှင် အေးလာပါသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ ရိုးရာကစားနည်း အမျိုးမျိုးကို ညအထိ ကစားကြပါသည်။ တစ်ချိန်ချိန်မှစ၍ ထိုအရာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါသည်။ စစ်သားများက ညဘက်တွင် ရွာများကို လှည့်လည်ပြီး စီးနင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ဘင်္ဂါလီ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများက ရွာများကို စီးနင်းတိုက်ခိုက်ခြင်း စသည့် အဖြစ်အပျက်များကြောင့် တစ်ချိန်ချိန်တွင် ငြိမ်းချမ်းမှု ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါသည်။ အခြေအနေ တဖြည်းဖြည်း ဆိုးလာသည်ကို ခံစားမိပါသည်။ ထိုသို့ အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာသဖြင့် မိသားစုများလည်း ကွဲကွာကုန်ပြီး ဆင်းရဲသူများ ပိုဆင်းရဲလာကာ ချမ်းသာလာသူများလည်း ရှိခဲ့ပါသည်။
ဤအကြောင်းအရာများနှင့် ယခင်က လှုပ်ရှားခဲ့သည့်အရာများနှင့်အတူ တိုက်ပွဲဝင်နေသော နိုင်ငံရေးပါတီတစ်ခု ရှိခဲ့ရာ ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် ဝင်ရောက်ပြီး လှုပ်ရှားနေစဉ် စစ်တပ်က ဖမ်းဆီးခဲ့ပါသည်။ ဤအကြောင်းအရာများကို၊ အဘယ်ကြောင့် တိုက်ပွဲဝင်ရခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့သည်ကို စာအုပ်တွင် ရေးခဲ့ပြီး ထို့ကြောင့် စာအုပ် သိပ်မရောင်းရခဲ့ဟု ထင်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စာအုပ်မှတစ်ဆင့် ကိုရီးယားသို့ ပြောပြချင်ခဲ့သည်မှာ ဒုက္ခသည်ဘဝ မဟုတ်ဘဲ ဒုက္ခသည် မဖြစ်မီ အဆင့်ကို ပြောပြချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကိုရီးယားလူများသည် အဘယ်ကြောင့် ဒုက္ခသည် ဖြစ်လာသည်ကို စိတ်မဝင်စားကြပါ။ ကျွန်တော်ကမူ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဒုက္ခသည်ထက် လှုပ်ရှားသူ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ဂျုမ္မ ဖြစ်ခဲ့သည်၊ လူနည်းစု ဖြစ်ခဲ့သည်၊ ဘေးဒဏ်သင့်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ရေးခဲ့သော်လည်း စာဖတ်သူများနှင့် ကျွန်တော်၏ အတွေးမှာ ကွဲပြားခဲ့ပါသည်။
ကူညီလိုသော စိတ်နှင့် အတူတကွ နေလိုသော စိတ်
ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းသည် ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုလျှင် စိတ်ဝင်စားမှု ပေးသော်လည်း အတူတကွ နေထိုင်ကြစို့ဟု ဆိုလျှင် စိတ်ဝင်စားမှု နည်းပုံရပါသည်။ ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းလည်း ပြောင်းလဲနိုင်မည်လား။
အားလုံး မဟုတ်သော်လည်း ၎င်းသည် ပြောင်းလဲမှု၏ လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်ပုံရပါသည်။ ကျွန်တော်သည် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူအဖြစ်၊ ဒုက္ခသည်အဖြစ် 26 နှစ်ခန့် နေထိုင်ခဲ့ရာ မုန်းတီးသူကို မတွေ့ဖူးပါ။ တွေ့ခဲ့သူ အားလုံး ထောက်ခံကြပါသည်။ ‘ကျွန်ုပ်တို့နိုင်ငံသို့ ရှာဖွေရောက်လာသည် ဖြစ်၍ ကူညီရမည်။ အတူတကွ ရှိရမည်၊ နိုင်ငံခြားသားများ ခက်ခဲနေ၍ ကူညီရမည်။’ သို့သော် လက်တွေ့ အပြုအမူအဖြစ် မပြောင်းလဲကြပုံ ရပါသည်။ ထိမ်းမြားလက်ထပ် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ၊ နိုင်ငံခြားသားများကို မြင်လျှင် လူ့အဖွဲ့အစည်းက ဆင်းရဲ၍ ခက်ခဲပြီး ထောက်ပံ့မှု ပေးရမည့် အလွှာအဖြစ် မြင်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းသည် အစွဲအလမ်း ဖြစ်ပါသည်။ ကူညီလိုသော စိတ်ကမူ ကောင်းစွာ ရှိသော်လည်း အတူတကွ နေလိုသော စိတ်က များစွာ လိုအပ်နေပါသည်။
စာအုပ်တွင် ‘မာလေယာ (maleya)’ ဟူသော စကားလုံးကို တွေ့ခဲ့ပါသည်။ ဆရာ၏ ဘဝတွင် ၎င်းကို မည်သို့ အကောင်အထည် ဖော်နေပါသနည်း။
၎င်းသည် ချက်ကမာလူမျိုး၏ ဝေါဟာရ ဖြစ်ပါသည်။ အခြားလူမျိုးများတွင်လည်း ရှိမည် ထင်ပါသည်။ ကိုရီးယားတွင် စီးပွားရေး တတ်နိုင်သူက ခက်ခဲသူကို ကူညီသည့် ယဉ်ကျေးမှု ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။ ၎င်းသည် maleya ဖြစ်သော်လည်း maleya နှင့် ကွာခြားချက်မှာ ချမ်းသာပြီး အာဏာရှိသူကလည်း အားနည်းပြီး ငွေမရှိသူထံမှ အကူအညီ ရနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ အချင်းချင်း အကူအညီ ပေးကြ ယူကြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်တော်ကသာ ကူညီခြင်း မဟုတ်ဘဲ သင်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါ။ ထိုကဲ့သို့သော ယဉ်ကျေးမှု ဖြစ်ပါသည်။
ကျွန်တော်တို့ ငယ်စဉ်က ထိုကဲ့သို့ ရှိခဲ့ပါသည်။ မုန်တိုင်းကြောင့် ဝါးဖြင့် ဆောက်ထားသော အိမ်တစ်လုံး ပြိုကျခဲ့ဖူးရာ ရွာသားများ လာပြီး အားလုံး အတူတကွ တစ်ရက်တည်းဖြင့် အိမ်ကို ပြင်ပေးခဲ့ကြပါသည်။ ဤနည်းအတိုင်း တစ်ရက်တည်းဖြင့် ရိတ်သိမ်းရမည့်အခါ ရွာသားများ အားလုံး အတူတကွ သွားပြီး တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ပြီးစေခဲ့ကြပါသည်။ ချမ်းသာသူ၏ အိမ်လည်း ထိုနည်းအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်။ မနက်ဖြန် မုန်တိုင်း လာမည်ဖြစ်၍ နေ့တစ်ဝက်အတွင်း ပြီးအောင် လုပ်ရပါသည်။ ထမင်းသာ ကျွေးလျှင် ရပါသည်။ ဤသည်မှာ maleya ဓလေ့ ဖြစ်ပါသည်။
ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း ထိုယဉ်ကျေးမှု အတော်အတန် ကျန်ရှိနေပါသည်။ ကိုရီးယားရှိ ဂျုမ္မလူမျိုးများ၏ ကိစ္စတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် နေမကောင်းဖြစ်လျှင် ချက်ချင်း ငွေကောက်ခံပြီး တစ်လစာ လစာခန့် အမြန် စုမိပါသည်။ 10,000 ဝမ်၊ 20,000 ဝမ်စီ စုသော်လည်း လူများသောကြောင့် အမြန် စုမိပါသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် အလုပ်မရှိလျှင် အလုပ်လုပ်နိုင်အောင် လမ်းညွှန်ပေးခြင်း၊ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ သားသမီး တစ်နေရာရာတွင် တစ်ခုခု လုပ်မည်ဆိုလျှင် ကူညီပေးခြင်း စသည့် ဓလေ့များ ဆက်လက် ရှိနေပါသည်။ အစပိုင်းတွင် ကိုရီးယား၌ ဂျုမ္မလူမျိုး 10 ဦးသာ ရှိခဲ့ပါသည်။ ထိုအချိန်က တကယ့် maleya ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဆိုးလ်တွင် ပွဲတစ်ခု ရှိ၍ သွားရမည်ဖြစ်သော်လည်း အလုပ် မပြီးသေးလျှင် အချင်းချင်း လာကူညီပေးကြပါသည်။ ညနေ ပြန်ရောက်လျှင် အရက်တစ်ခွက် တိုက်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။
ကိုရီးယားရှိ ဂျုမ္မလူမျိုးများ ညီညွတ်ရေးအဖွဲ့
ကိုရီးယားရှိ ဂျုမ္မလူမျိုးများ ညီညွတ်ရေးအဖွဲ့ကို မည်သို့ ဖွဲ့စည်းခဲ့ပါသနည်း။
ယခင်က ဘင်္ဂလားဒေ့ရှ် ဌာနေတိုင်းရင်းသား ဗုဒ္ဓဘာသာ အသင်းအဖွဲ့ ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဗုဒ္ဓဘာသာ အသင်းအဖွဲ့ကို 97 ခုနှစ်တွင် တည်ထောင်ခဲ့ပြီး တူညီသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ နိုင်ငံတကာ အသိုင်းအဝိုင်းကို အသိပေးရန် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုအချိန်က ဩစတြေးလျ၊ ကနေဒါ စသည့် နိုင်ငံများစွာတွင် လှုပ်ရှားနေပြီး ဖြစ်ရာ အလားတူ လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ကိုရီးယားတွင်လည်း ဂျုမ္မလူမျိုးများ၏ လှုပ်ရှားမှုကို အသိပေးသည့် လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပါသည်။ 97 ခုနှစ်တွင် ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူစာချုပ် ချုပ်ဆိုပြီး 98 ခုနှစ်တွင် လှုပ်ရှားသူ အများစု နိုင်ငံသို့ ပြန်သွားကြပါသည်။ ထိုအချိန်က ကျန်ရှိနေသော လှုပ်ရှားသူ အနည်းငယ်က အဖွဲ့ကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြပါသည်။ ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူစာချုပ်ကို အကောင်အထည် မဖော်သဖြင့် ပြဿနာ ဖြစ်လာသောကြောင့် ပြန်လည် တွေ့ဆုံကြပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ အသင်းအဖွဲ့ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းခြင်းဖြင့် ကိုရီးယားရှိ ဂျုမ္မလူမျိုးများ ညီညွတ်ရေးအဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းဖြစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ကျွန်တော်တို့သည် အထူးသဖြင့် နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုထက် ယဉ်ကျေးမှု လှုပ်ရှားမှုများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ကိုရီးယား အရပ်ဘက် လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှု တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ နှစ်စဉ် ဧပြီလတွင် ပွဲတော် ကျင်းပပြီး ထိုကြားကာလတွင် နိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုများလည်း ပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ညီလာခံများ၊ ကိစ္စရပ်အလိုက် ဆွေးနွေးပွဲများ စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လာခဲ့ပြီး ယခုအခါ ကိုရီးယားရှိ ဂျုမ္မလူဦးရေ တိုးလာကာ ကျွန်တော်တို့၏ စွမ်းရည်လည်း ခိုင်မာလာသည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ 10 နှစ်က နိုင်ငံခြားသား လှုပ်ရှားသူများ၏ အကူအညီ မရဘဲ လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်ဆိုလျှင် ယခုအခါ ကိုယ်တိုင် စီစဉ်ကျင်းပပြီး လှုပ်ရှားကာ သားသမီး ပညာရေး၊ အတွင်းပိုင်း ပြဿနာ ဖြေရှင်းခြင်း၊ တစ်ဦးချင်းစီ၏ အနာဂတ် အစီအစဉ်များ စသည်တို့ကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာပြီဟု ထင်ပါသည်။
ဆရာ ထင်မြင်သော စည်းလုံးညီညွတ်မှု ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။
စည်းလုံးညီညွတ်မှု ဆိုသည်မှာ ယေဘုယျအားဖြင့် အတူတကွ လုပ်ကြစို့ဟူသော စကား ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တော့ ကျွန်တော်တို့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို စာနာနားလည်ပြီး ပါဝင်ကာ လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် စည်းလုံးညီညွတ်မှု ဖြစ်သည်ဟု ထင်ပါသည်။ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ စည်းလုံးညီညွတ်မှု၊ နိုင်ငံရေးဆိုင်ရာ စည်းလုံးညီညွတ်မှု၊ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ စည်းလုံးညီညွတ်မှု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။
လူထုအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း အချင်းချင်း မည်သို့ ကူညီနေကြပါသနည်း။
အချင်းချင်း အခက်အခဲ ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အခါ အကူအညီ တောင်းပြီး အကူအညီ ပေးကြခြင်းဖြင့် လုပ်ဆောင်နေကြပါသည်။ လက်ရှိ ကိုရီးယားတွင် ဒုက္ခသည်လျှောက်ထားသူများ ရှိသည်၊ ဒုက္ခသည်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသူများ ရှိသည်၊ နိုင်ငံသားဖြစ်ခွင့် ရယူသူများ ရှိပါသည်။ လျှောက်ထားသူများ၏ ကိစ္စတွင် သတ်မှတ်ချက် အမျိုးမျိုး မပြည့်မီ၍ အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘဲ စီးပွားရေး အခက်အခဲ ရှိကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် နေမကောင်းဖြစ်လျှင် စည်းလုံးညီညွတ်စွာ တာဝန်ယူပြီး အတူတကွ ဖြေရှင်းကြပါသည်။ အသိအမှတ်ပြုခံရသူများ၏ ကိစ္စတွင် ဒုက္ခသည်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရလျှင် အတော်အတန် လွတ်လပ်လာပြီး ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်မှု အတော်အတန် ရလာပါသည်။ ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်ရာတွင် ပြဿနာများစွာ ဖြစ်ပေါ်ပါသည်။ နေ့စဉ် ဘဝတွင် ဖြစ်ပေါ်သော ပြဿနာများ များပြီး ထိုပြဿနာများကို ဂျုမ္မ ညီညွတ်ရေးအဖွဲ့အတွင်း၌ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြေရှင်းပါသည်။ နိုင်ငံသားဖြစ်ခွင့် ရယူသူများ၏ ကိစ္စတွင် ဥပဒေအရ လွတ်လပ်လာရုံသာမက စီးပွားရေး စွမ်းရည်လည်း ရှိလာသော်လည်း သာမန် နိုင်ငံသားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေါ်သော ပြဿနာများ များပါသည်။ ထိုပြဿနာများကို ဖြေရှင်းသည့် ယဉ်ကျေးမှု အမြစ်တွယ်လာပုံ ရပါသည်။
ဂျုမ္မလူမျိုးလည်း ဖြစ်၊ ကိုရီးယားလူလည်း ဖြစ်
ရှေ့ဆက် လျှောက်လှမ်းရမည့် လမ်း ရှိသည်ဟု ပြောခဲ့ပါသည်။
ယခုအခါ ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်းသာ နေထိုင်နေကြသော်လည်း ‘ကျွန်တော်တို့’ ကို ကျော်လွန်ရန် လိုအပ်ပါသည်။ ‘ကျွန်တော်တို့’ ဆိုသည်မှာ ဂျုမ္မလူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဆိုလိုပါသည်။ မျှော်လင့်ချက် ရှိသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့မှုလည်း ရှိပါသည်။ မျှော်လင့်ချက် ဆိုသည်မှာ ကျွန်တော်တို့ ကိုရီးယားလူ ဖြစ်သွားသောကြောင့် ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကိုရီးယားလူအဖြစ် လွတ်လပ်စွာ ကိုယ်တိုင် အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်သော်လည်း မူလ ဝိသေသလက္ခဏာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သလော။ လူနည်းစု တိုင်းရင်းသား၊ ယဉ်ကျေးမှု၊ ဝိသေသလက္ခဏာ အမျိုးမျိုးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်လော။ ထိန်းသိမ်းနေသလော။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များ ပေါ်လာပါသည်။ ကျွန်တော် ယခင်ကတည်းက ပြောခဲ့သည်မှာ ကျွန်တော်တို့သည် ဂျုမ္မလူမျိုးလည်း ဖြစ်၊ ကိုရီးယားလူလည်း ဖြစ်၊ ကိုရီးယားလူလည်း ဖြစ်၊ ဂျုမ္မလူမျိုးလည်း ဖြစ်သည် ဟူသော ဆောင်ပုဒ်ကို ကိုင်စွဲ၍ နေထိုင်လိုသော်လည်း အခြေအနေအရ အတားအဆီးများ များပါသည်။
ဆရာ့ကို ရှေ့ဆက် လျှောက်လှမ်းစေသော အင်အားမှာ အဘယ်နည်း။
ကျွန်တော်တို့သည် ကိုရီးယားလူအဖြစ် ဂုဏ်ယူစွာ နေထိုင်သော်လည်း ဂျုမ္မ ဝိသေသလက္ခဏာကို မစွန့်လွှတ်ဘဲ ထိန်းသိမ်းသွားနိုင်ရန်မှာ ကျွန်တော်၏ ပန်းတိုင် ဖြစ်ပြီး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေပါသည်။ ၎င်းသည် ဖြစ်နိုင်မည်ဟုလည်း ထင်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်တော်တို့၏ ကလေးများကို စောင့်ကြည့်နေရာ ယခင်က ကလေးများ သိပ်မရှိ၊ တစ်ယောက်နှစ်ယောက်သာ ရှိစဉ်က ယုံကြည်မှု မရှိခဲ့ကြပါ။ ကျွန်တော့်သား၏ အချိန်က ကလေး 1 ဦးသာ ရှိခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မူလတန်းကျောင်း တက်သောအခါ ကိုရီးယားကလေးများကြားတွင် မိမိ၏ ဝိသေသလက္ခဏာကို ဖုံးကွယ်ပြီး နေခဲ့ပါသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က နိုင်ငံခြားသားဟု သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်၍ ရိုးရာဝတ်စုံလည်း မဝတ်ခဲ့ပါ။ ယခု ကလေးများကမူ ကွဲပြားပါသည်။ ပွဲတိုင်းတွင် ယုံကြည်မှုရှိရှိ ဝတ်ဆင်သည်ကို မြင်ရပါသည်။ ‘နိုင်ငံခြားသား ဖြစ်လျှင် ဘာဖြစ်သနည်း’ ဟု စကားဖြင့် မပြောသော်လည်း အပြုအမူဖြင့် ဖော်ပြနေပုံ ရပါသည်။ ထို့ကြောင့် မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာပါသည်။
ဂင်ဖိုတွင် လုပ်ကိုင်နေသော အလုပ်
ဂင်ဖိုမြို့ နိုင်ငံခြားသားနေထိုင်သူများ စင်တာတွင် မည်သည့်အလုပ်များ လုပ်ကိုင်နေပါသနည်း။
ဂင်ဖိုမြို့က လုပ်ဆောင်သော စင်တာ ဖြစ်ပါသည်။ မှတ်ပုံတင်ထားသော နိုင်ငံခြားသားချည်းပင် 24,000 ဦးခန့် ရှိပြီး အားလုံးပေါင်း 30,000 ဦးခန့် ရှိမည် ဖြစ်ပါသည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းမြို့ ဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်သမားများ များပါသည်။ ထိမ်းမြားလက်ထပ် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများလည်း မနည်းဘဲ ဆာခါလင်းမှ ကိုရီးယားနွယ်ဖွားများလည်း များပါသည်။ ဒုက္ခသည်များတွင်လည်း ဂျုမ္မ ဒုက္ခသည်များသာမက ဒုက္ခသည် အမျိုးမျိုး ရှိပြီး မြန်မာ ပြန်လည်နေရာချထားခံ ဒုက္ခသည်များလည်း များပါသည်။ အာဖဂန် အထူးအကျိုးပြုသူ (special contributor) မိသားစုလည်း ရှစ်စု ရှိပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ ဒေသတွင် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ အမျိုးမျိုး ရှိရာ အခြေချနေထိုင်ရေး ထောက်ပံ့မှုဆိုင်ရာ အကြံပေးခြင်းကို လုပ်ဆောင်ပါသည်။ အလုပ်သမားရေးရာ အကြံပေးခြင်းမှ စ၍ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ၊ ဒုက္ခသည်၊ အထူးအကျိုးပြုသူ၊ ထိမ်းမြားလက်ထပ် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ စသည့် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ အားလုံးထဲမှ လိုအပ်သူများအတွက် အကြံပေးခြင်း အမျိုးမျိုးကို လုပ်ဆောင်ပါသည်။ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး ကိစ္စကို လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးသို့ သွား၍ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာန ကိစ္စကို အလုပ်သမားဝန်ကြီးဌာနနှင့် ပူးပေါင်းကာ ရာဇဝတ်မှု ကိစ္စကို ရဲနှင့် ပူးပေါင်း၍ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းပေးသည့် အခန်းကဏ္ဍကို ထမ်းဆောင်နေပါသည်။
အလုပ်လုပ်ရင်း မည်သည့်အချိန်တွင် ကျေနပ်ပီတိ ခံစားရပါသနည်း။
အလုပ်သည် လွယ်ကူသော အလုပ် မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော်သည် ရှေ့နေလည်း မဟုတ်၊ ရဲလည်း မဟုတ်သဖြင့် မလွယ်ကူပါ။ ခက်ခဲသော အခြေအနေတွင်ပင် ပြဿနာများ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်ပါသည်။ ကိုရီးယားလည်း ယခင်ကကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ပါ။ ပြဿနာများ ခက်ခဲသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်သောကြောင့် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်ရပါသည်။ စနစ်အရ ကာကွယ်မှု ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် အချို့အဖွဲ့အစည်းများသို့ သွားလျှင် တစ်ခါတစ်ရံ အထင်သေးခံရသည့် အခါများ များပါသည်။ နိုင်ငံခြားသား ဖြစ်ပြီး ဤအကြောင်းကို သိပါမည်လော ဟူသော အစွဲအလမ်းများ ရှိသော်လည်း ဖြေရှင်းနိုင်ပါသည်။ စကား ကောင်းကောင်း မပြောတတ်သော်လည်း ပြောဖြစ်သွားပါသည်။ ထို့ကြောင့် သတ္တိရှိရှိ နေထိုင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။
နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူခြင်း မပြုမီနှင့် ပြုပြီးနောက် ကွာခြားသွားသည့်အရာ ရှိပါသလား။
နိုင်ငံခြားသားအဆင့်အတန်းဖြင့် လုပ်နိုင်သည့်အရာနှင့် ပြည်တွင်းသားအဆင့်အတန်းဖြင့် လုပ်နိုင်သည့်အရာ ကွာခြားပါသည်။ နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူပြီးဖြစ်၍ စီးပွားရေးအရ ထောက်ပံ့မှု ရခြင်း မဟုတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ နိုင်ငံသားအဖြစ် ခံယူပြီးဖြစ်၍ လစာ ပိုများများ ပေးခြင်းလည်း မဟုတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထိုအရာများ အတူတူပင် ဖြစ်ပြီး ကွာခြားချက်မှာ လုပ်နိုင်သည့်အရာများ များခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဝင်စားမှုမှာ လူမှုရေး ပါဝင်ဆောင်ရွက်မှု ဖြစ်ပြီး လူမှုရေး ပါဝင်ဆောင်ရွက်မှုတွင် ဥပဒေဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက် မရှိပါ။ ကျွန်တော် ရာထူးအချို့ကို တာဝန်ယူခဲ့ပြီး လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး၏ လူမှုပေါင်းစည်းရေး စေတနာ့ဝန်ထမ်း ကော်မတီဝင်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါသည်။ လက်ရှိတွင် ဂျောင်ဂီပြည်နယ် ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူ ထောက်ပံ့ရေး မူဝါဒ ကော်မတီ၏ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ် လုပ်ဆောင်နေပါသည်။ ကျွန်တော့်သားလည်း ထိုနည်းတူ 2012 ခုနှစ်တွင် အရာရှိအဖြစ် တပ်ဝင်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံခြားသား အဆင့်အတန်းဖြင့်ဆိုလျှင် မဖြစ်နိုင်ပါ။ ဒုက္ခသည် အဆင့်အတန်း အသိအမှတ်ပြုခံရလျှင် နိုင်ငံတော်ထံမှ အကျိုးခံစားခွင့်များစွာ ရနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း နိုင်ငံတော်နှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အကျိုးပြုနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းများမှာ ကန့်သတ်ထားပါသည်။ နိုင်ငံသားအဖြစ် နိုင်ငံတော်အတွက် လှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်နိုင်သည့် အခွင့်အလမ်း ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်။
ဒုက္ခသည်များ ကိုရီးယားလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ပါဝင်ရန် မည်သို့သော ပြင်ဆင်မှု လိုအပ်ပါသနည်း။
အထူး ပြင်ဆင်မှု လိုအပ်ပါသလော။ ရိုးသားကြိုးစားစွာ နေထိုင်ရုံဖြင့် ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ကြိုးကြိုးစားစား အလုပ်လုပ်၊ သင်ယူ၊ ဥပဒေကို လိုက်နာပြီး ကိုရီးယားလူများလည်း ထိုမျှ ပြင်ဆင်လျှင် ရသည် မဟုတ်ပါလား။
နှစ်သက်သော ကိုရီးယားစကား
နှစ်သက်သော ကိုရီးယား စာကြောင်း သို့မဟုတ် စကားလုံး ရှိပါသလား။
နှစ်ခုသာ ရှိပါသည်၊ ကျေးဇူးတင်ပါသည် (gamsahamnida)။ တောင်းပန်ပါသည် (joesonghamnida)။ ကျေးဇူးတင်ပါသည် ဟူသော စကားတွင် အရာအားလုံး ပါဝင်ပါသည်။ ကျေးဇူးတင်သော စိတ်၊ လူတစ်ဦး၏ တာဝန်ယူမှု၊ ရိုးသားကြိုးစားမှုတို့ ပါဝင်ပြီး တောင်းပန်ပါသည် ဟူသော စကားတွင် အမှားအတွက် ပြန်လည်ဆင်ခြင်မှု ပါဝင်ပါသည်။ ဤနှစ်ခုကိုသာ ကောင်းစွာ လုပ်နိုင်လျှင် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသွား အသိအမှတ်ပြုခံရနိုင်ပါသည်။
ကိုရီးယားတွင် နေထိုင်သော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများနှင့် ဒုက္ခသည်များထံ
ကိုရီးယားတွင် နေထိုင်သော ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများ၊ ဒုက္ခသည်များထံ ပြောလိုသော စကား ရှိပါသလား။
အမှန်တော့ ရွှေ့ပြောင်းနေထိုင်သူများသည် ကိုရီးယားတွင် နေထိုင်စဉ် အခက်အခဲများစွာ ရှိကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ကိုရီးယားတွင် အရာအားလုံး ကောင်းစွာ စီစဉ်ထားသောကြောင့် ပြဿနာအားလုံး ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။ အမြဲ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ယုံကြည်မှုရှိရှိ နေထိုင်စေလိုပါသည်။